Özgün Law Firm

Bilindiği üzere Rekabet Hukukunun temel amacı piyasadaki rekabetin korunması ve ticari faaliyetlerin kanuni çerçevede düzenli olarak devam etmesidir. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ve 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanunu kapsamında düzenlemeler ile bu amaca hizmet etmekte ve ticari hayatta haksız durum yaratabilecek davranışları önlenmesini hedeflemektedir. Türk hukukunda bu konuda pek çok düzenleme yer almaktadır.

Türk hukukunda marka ve tasarım hakkının korunması esas itibariyle 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nda düzenlenen hükümlerle sağlanmaktadır. Öte yandan, marka ve tasarım hakkına yönelik ihlallerin çoğu zaman Türk Ticaret Kanunu’nda düzenlenen “haksız rekabet” hükümlerinin de kapsamına girebildiği görülmektedir.

İmar planları ve bu planlarda yapılan değişiklikler aleyhine açılan iptal davaları ise genel olarak idari yargılama hukukundaki menfaat ihlali ölçütlerini taşımakla birlikte, imar hukukunun kendine özgü yapısından kaynaklanan birtakım farklılıklar göstermektedir. Bu kapsamda; özellikle imar planları ve plan değişikliklerine karşı açılan iptal davaları yönünden “menfaat ihlali” kavramı ele alınacaktır.

Sözleşmeler hukukunun temellerinden biri olarak kabul edilen iyiniyet ilkesi, sözleşme sürecinde tarafların davranışlarına yön veren bir rehber görevi görmektedir. Hukuk sistemlerine göre önemi değişiklik gösteren bu ilke, tarafların dürüstlük, sadakat ve güven çerçevesinde hareket etmeleri gerektiğini ele almaktadır.

Türk hukukunda tüzel kişiliklerinde gerçek kişilerde olduğu gibi belirli hak ve menfaatleri bulunduğu kabul edilmektedir. Türk Medeni Kanunu madde 48 tüzel kişilerin niteliği gereği insana özgü olan haklar dışında tam hak ehliyetine sahip olduğu kabul edilmiştir. Tüzel kişiliklerin, bu haklarına kuruluşundan itibaren sahip olmakta birlikte ve tüzel kişiliklerinin sona ermesine kadar haklarının korunması devam etmektedir.

Gayrimenkul hukukunda en güncel ve dinamik sözleşmelerinden biri, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri karma yapısı ve uygulamasında sıkça ortaya çıkabilen sorunlar neticesinde yargıya intikal eden uyuşmazlıklara neden olmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “HMK” 341. maddesinin ikinci fıkrasında, istinaf kanun yoluna başvurma için parasal (kesinlik) sınırı belirlenmiştir. Anılan fıkrada “Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir.” hükmü bulunmaktadır. HMK m.362/1-a’da ise Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiştir.

Günümüzde hızlı kentleşme ve toplu konut projelerinin artmasıyla birlikte, site ve apartman yönetimleri, toplu yaşam alanlarının vazgeçilmez bir unsuru haline gelmiş olup, Kat Mülkiyeti Kanunu kapsamında belirli görev ve sorumluluklar üstlenmişlerdir. Ancak uygulamada sıkça karşılaşılan ve tartışmalı olan bir konu, site yönetiminin mahkemelerde taraf olma ve dava açma yetkisi bulunup bulunmadığıdır.

Bu makalede, yapay zekâ üzerinden işlenen fiillerin Türk ceza hukuku açısından değerlendirilmesi yapılmıştır. Yapay zekânın doğrudan fail olarak kabul edilmemesi nedeniyle sorumluluğun yazılımcı, kullanıcı ve sistem sahibi gibi insan unsurlar üzerinde yoğunlaştığı vurgulanmıştır. Uluslararası örnekler ve güncel gelişmeler ışığında, özellikle Grok gibi yapay zekâ destekli içerik üretiminde yaşanan hukuki sorunlar analiz edilmiştir.

Bu makalede, temel olarak Avrupa Komisyonu tarafından 2024 yılında yayımlanan “İlgili Pazar Rehberi”nin getirdiği yenilikler üzerinde durulacaktır, bunun için Avrupa Birliği başta olmak üzere kısaca dünyadaki rekabet hukuku düzenlemeleri çerçevesinde ilgili pazar kavramı açıklanacaktır.

Bu çalışmanın konusu, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nda şirketler topluğuna ilişkin sorumluluğa dair düzenlemeler arasında yer alan ve “hakimiyetin hukuka aykırı kullanılması” başlığı altında 202. Maddesinin 2. Fıkrası ile düzenlenen ayrılma hakkı veya zararının tazmini isteme imkanıdır.

Türkiye Radyo-Televizyon Kurumu Reklam Yönetmeliği’nin m.3/1-f düzenlemesi ile reklam; bir ürünün, hizmetin, faaliyetin, kurumsal kimliğin sesli, görüntülü veya yazılı olarak tanıtımı şeklinde tanımlanmıştır.